Z dziejów IV Liceum Ogólnokształcącego im. S. Staszica w Sosnowcu..

Z dziejów IV Liceum Ogólnokształcącego

im. S. Staszica w Sosnowcu.

1. Pierwsze lata szkoły.

W dniu 29 X 1894 r. w obecności przedstawiciela carskiej Rosji (pod której zaborem znajdował się Sosnowiec) i licznie zgromadzonych mieszkańców miasta otwarta została Szkoła Realna, zalążek dzisiejszego Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Staszica.

Nowe skupisko ludzkie i przemysłowo - handlowe jakim był Sosnowiec potrzebowało wykształconych kadr ludzi, którzy mogliby podjąć pracę na wyższych stanowiskach w przemyśle, handlu lub bankowości. Założona w Sosnowcu szkoła realna mogła zaspokoić głód w tym zakresie.

Szkołę Realną w Sosnowcu - pierwszą szkołę średnią w Zagłębiu Dąbrowskim, ufundował niemiecki przemysłowiec Henryk Dietel.

· Henryk Dietel

Przez trzy lata szkoła mieściła się w odpowiednio przystosowanym do tego celu budynku fabrycznym, jednak ciągły wzrost liczby uczniów i rozwój szkoły pod względem programowym spowodowały, że

Henryk Dietel postanowił wybudować dla jej potrzeb nowy gmach. Uroczyste otwarcie nowego imponującego budynku, usytuowanego na niewielkim wzgórzu, architektonicznie nawiązującego do stylu włoskiego renesansu miało miejsce 3 XII 1898 r.

W latach 1894-1970 siedziba Szkoły Realnej przekształconej w Gimnazjum ,a następnie Liceum im. S. Staszica. Obecnie Wydział Techniki Uniwersytetu Śląskiego

Sosnowiecka Szkoła Realna miała charakter prywatny z prawami rządowymi i utrzymywana była przez założyciela. Ten status szkoły nadawał jej szczególny charakter. Nie było tutaj tak dotkliwego ucisku rusyfikacyjnego, jak w innych szkołach tego typu na ziemiach byłej Kongresówki. Językiem wykładowym był oczywiście język rosyjski. Przepisy szkolne obowiązywały te same, co za czasów “Syzyfowych prac”, ale nie przestrzegano ich rygorystycznie. Władze szkolne przy różnych okazjach organizowały uroczyste akademie, w czasie których grano i śpiewano hymn carski, marsze wojskowe, rosyjskie pieśni patriotyczne, czy ludowe. Na lekcjach historii posługiwano się tendencyjnym, antypolskim podręcznikiem a zajęcia z języka polskiego prowadzono ściśle według obowiązującego urzędowego programu. Mimo to żadnemu z uczniów polskich, których była w szkole olbrzymia większość, nie śniło się rozmawiać po rosyjsku w czasie przerw i po lekcjach.