KRYPTONIM „DIAMENT”, CZYLI ZAKOŃCZENIE ROKU SZKOLNEGO 2017/2018

22 czerwca 2018 r. zakończyliśmy rok szkolny. Ten rok to czas pożegnań osób z grona pedagogicznego związanych ze „Staszicem” od wielu lat. Na zasłużoną emeryturę przeszły trzy panie profesorki: Barbara Góralska-Mozgawa, Ewa Sagan oraz Bożena Wojciechowska-Karbownik. Mieliśmy wszyscy świadomość, że nie jest to zwyczajny koniec roku szkolnego, podsumowujący kolejny rok wspólnej pracy – coś się bowiem nieodwracalnie dla Wspólnoty Staszicowskiej kończy. Postanowiliśmy zorganizować uroczystość zogniskowaną wokół tego właśnie wydarzenia. Zależało nam przede wszystkich na różnorodności stylistycznej, stąd pomysł kompilacji: miało być miejscami podniośle, ale bez zbędnego patosu, miejscami – humorystycznie, czasami – nostalgicznie, ale też – wzruszająco. I tak było!

Koordynatorkami uroczystości były: pani profesor Magdalena Marchaj oraz pani profesor Ewa Mróz, a prowadzili ją: Jakub Nowosiński z klasy 1MAT2 (przewodniczący szkoły) i Bartosz Rybarski z klasy 2MAT1 (wiceprzewodniczący).

W części oficjalnej pojawiły się trzy przemowy: pan dyrektor Grzegorz Walotek dużą część swojego wystąpienia poświęcił wyeksponowaniu roli, jaką w historii „Staszica” odegrały przechodzące na emeryturę panie profesorki i zaakcentowaniu równocześnie wagi przedmiotów przez nie nauczanych, matematyki i języka polskiego, które określił filarami szkoły. Przedstawiciel władz miasta pan profesor Janusz Kubicki zadał niektórym trudne zadanie, posługując się pewną łacińską sentencją, z kolei pani Joanna Grabowska, Przewodnicząca Rady Rodziców, zaproponowała oryginalną podróż z motywem wakacji przez różne przedmioty szkolne, spośród których największy aplauz zyskała niewątpliwie chemia.

Scenę na dłużej przejęli wychowawcy poszczególnych klas, którzy – wraz z dyrektorem Grzegorzem Walotkiem – wręczyli uczniom świadectwa z wyróżnieniem. Wychodzącym kolejno rocznikom towarzyszyła oprawa muzyczna, zagwarantowana przez szkolny radiowęzeł z Wojciechem Lachórem z 2BCH2 na czele. Klasy drugie gimnazjalne przebywały na scenie w towarzystwie Edith Piaf i jej piosenki „Milord”, klasy trzecie gimnazjalne – Louisa Armstronga i utworu „What a wonderful world”, klasy pierwsze licealne – Janis Joplin „Peace of my heart”, a zamykające plejadę wyróżnionych klasy drugie licealne odbierały świadectwa przy piosence Johna Lennona „Stand by me”.

Przedstawienie o kryptonimie „Diament” wg scenariusza pani profesor Magdaleny Marchaj – które zobaczyliśmy w części artystycznej – poświęcone było ukazaniu Tego Szczególnego Dnia – momentu przejścia na emeryturę. Minimalizm formalny, zarówno w kwestii scenerii (rzecz działa się w lokalu dla emerytów przy dwóch stoliczkach z napojami, gazetami i kartami), ruchu (w większości statyczne sceny), jak i liczby osób (czterech aktorów) oraz konwencja czarnego humoru – były niewątpliwie odważnym posunięciem i dość dużym wyzwaniem dla grających (z racji długich dialogów), na pewno czymś innym, niż widzieliśmy do tej pory zwyczajowo na zakończeniu roku. Całość scenariusza spajał motyw diamentu, przewijający się w konferansjerce (odwołania w grze słownej pomiędzy rozmówcami do utworu Norwida, powieści Andrzejewskiego, filmu Wajdy), ale także w specjalnie dobranych trzech piosenkach, które poprzedzane były każdorazowo dedykacjami dla przechodzących na emeryturę trzech pań profesorek. I tak, Sara Łudzeń z klasy 2BCH1 wraz z zespołem wykonała piosenkę z repertuaru Wojciecha Młynarskiego „Jeszcze w zielone gramy”, dedykowaną pani profesor Ewie Sagan, Weronika Kubas z 1BP2 zagrała na gitarze i zaśpiewała wraz z kolegą z klasy Tymoteuszem Masarczykiem piosenkę Jacka Kaczmarskiego „[1788] Ta pierwsza morska podróż do Australii” dla nieobecnej niestety pani profesor Barbary Góralskej-Mozgawy, z kolei Kamila Sułkowska z 1BP2 oraz niezastąpiona Emilia Głowa z 3GB (wcześniej także część składowa zespołu Sary) wykonały specjalnie dla pani profesor Bożeny Wojciechowskiej-Karbownik piosenkę Perfectu „Niepokonani”, o której zresztą sama pani profesor wspomniała parę chwil wcześniej w części oficjalnej. Warto podkreślić, że poruszające wykonania poszczególnych piosenek zazębiały się płynnie z trzema scenami przedstawienia. Trójka to – jak wiadomo – symboliczna cyfra, która dobrze sprawdza się nie tylko w rozprawkach.

Na osobną uwagę zasługują stroje wykonawców. Występujący w roli Tadka Jakub Bąchor zaprezentował się w zielonym, leciwym, obszernym garniturze swojego dziadka, Paweł Kowalski, odgrywający rolę Kazka, zauroczył czerwoną muszką w zestawieniu z wzorzystym sweterkiem, Milena Surma, czyli sceniczna Władka-duch zza grobu pokazała się w odważnej kreacji, do której inspirację czerpała z szafy swojej babci, zaś Oliwia Tołysz, czyli przebywająca w lokalu postać zadała szyku nowoczesną elegancją. Furorę zrobiła skórzana, wiekowa walizka, wniesiona na scenę przez Milenę-Władkę, która na szczęście – wbrew obawom – nie wybuchła. Dodać trzeba, że cała czwórka uczęszcza do klasy 1BP1.

Po przedstawieniu standardowo swój humorystyczny minirecital sceniczny miał urzekający pan profesor Romuald Hassa, natomiast element wzruszeń i nostalgii powrócił raz jeszcze, tym razem przy odczytywaniu laudacji od uczniów dla żegnających szkołę pań profesorek. Maria Jabłońska z klasy 3GB odczytała laudację dla pani profesor Ewy Sagan, Jakub Szkutnik z klasy 1BCH – dla pani profesor Barbary Góralskiej-Mozgawy, a Sara Łudzeń – dla pani profesor Bożeny Wojciechowskiej-Karbownik, dla której miłym akcentem było z pewnością pojawienie się – w trakcie odczytywania laudacji – uczniów z jej byłej klasy, tegorocznych maturzystów. Zwieńczeniem podziękowań były słowa pani profesor Barbary Strączek. Tym wzruszającym akcentem zakończyliśmy rok szkolny 2017/2018, życząc sobie udanych wakacji, wakacji rekordowo dłuuugich, bo trwających aż 73 dni!!!

© IV LO z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stanisława Staszica

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress