Różnice między krajami Wielkiej Brytanii

Wielka Brytania, czy tak naprawdę Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej to unitarne państwo wyspiarskie. Składa się z Anglii, Walii, Szkocji oraz Irlandii Północnej. Kraj ten jest rozwinięty gospodarczo, ma również duży wpływ ekonomiczny, kulturalny czy naukowy na arenę międzynarodową. Pomimo tego, że tak wiele łączy te państwa i tworzą razem potęgę, jest także wiele różnic między nimi.

Zanim zacznę opisywać różnice, warto zdać sobie sprawę, że Wielka Brytania i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii to jednak coś innego. Głównie przez naszą wygodę, mówiąc Wielka Brytania, mamy na myśli Zjednoczone Królestwo – jednak jest to swego rodzaju skrót myślowy, który jest błędny. W języku angielskim jest trochę łatwiej. Wielka Brytania, czyli Great Britian- często pisane tylko GB, składa się z trzech państw: Anglii, Szkocji oraz Walii. Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej to United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, skracane do UK, składa się jak sama nazwa wskazuje z Wielkiej Brytanii, czyli Anglii, Szkocji oraz Walii i Irlandii Północnej. W języku angielskim znacznie prościej jest o różnicę między GB a UK. Warto jednak wiedzieć, że nie jest to tym samym.

By wskazać różnice, najlepiej zacząć od różnic podstawowych dotyczących położenia czy wielkości. Największym państwem wchodzącym w skład Zjednoczonego Królestwa, co nikogo pewnie nie zdziwi jest Anglia- 130 395 km2. Druga w kolejności jest Szkocja o powierzchni 78 782 km2. 20 799 km2 zajmuje Walia. Natomiast Irlandia Północna będąca najmniejszym państwem ma powierzchnię wynoszącą 14 130km2. Dla porównania i dobrego zobrazowania wielkości tych państw warto dodać iż powierzchnia Polski to 312 696 km2.
Stolicą Zjednoczonego Królestwa jest Londyn. Każde jednak z państw wchodzących w skład mają swoje oddzielne stolice. Stolicą Anglii także jest Londyn, natomiast Szkocji Edynburg, Walii Cardiff, a Irlandii Północnej Belfast.

Sporo różnice są także jeśli chodzi o religie. W Anglii religią dominującą jest anglikanizm, który powstał w XVI wieku. W Szkocji dominuje przede wszystkim kalwinizm, czyli jeden z głównych nurtów protestantyzmu, obok luteranizmu. Kongregacjonalizm przeważa w Walii, jego podstawą jest niezależność oraz autonomia poszczególnych wspólnot. Z kolei Irlandczycy północni najczęściej wyznają protestantyzm albo katolicyzm.
Jeśli chodzi o kwestie polityczne Wielka Brytania jest monarchią z rządem odpowiadającym przed parlamentem. Na tronie od 1952 roku zasiada królowa Elżbieta II. Wieszczością spraw politycznych zajmuje się Parlament Westminsterski. W ostatnich jednak latach zostały wprowadzone pewne zmiany. Mianowicie państwa należące w skład Zjednoczonego Królestwa oprócz Anglii, otrzymały własne ograny rządowe, które mają za zadanie zajmowanie się sprawami lokalnymi.

Jedną z podstawowych różnic jest akcent. Biorąc pod uwagę, że różnice w wymowie można dostrzec między osobami z Londynu a Manchesteru, nie dziwią różnice między państwami. Akcent typowy dla Anglików jest różny w zależności od regionu. Jeśli chodzi o kilka najpopularniejszych odmian akcentu w Anglii to jest to Cockney- charakterystyczny dla wschodniego Londynu, The West Country Accent- czyli akcent południowo-zachodniej Anglii czy Scouse-akcent mieszkańców Liverpoolu. Jeśli chodzi o Walię, to mają oni swój własny język, dlatego też gdy posługują się językiem angielskim mówią oni z akcentem typowym dla języka walijskiego. Z kolei Szkoci mają charakterystyczne cechy swojego akcentu. Zamieniają oni dźwięk „o” na dwudźwięk „ae”, opuszczają także dźwięk „t”, jeśli jest on na końcu wyrazu (np. cannot). Akcent irlandzki również można usłyszeć w różnych odmianach, zarówno w Irlandii czy Irlandii Północnej. Najbardziej charakterystyczną cechą jest wymowa „th” jako „t”.

Każde z państw ma także swojego patrona, którego wspomnienie w różny sposób obchodzą. Święty Jerzy jest patronem Anglii. Jego święto, uznane za święto narodowe, przypada na dzień 23.04, jest to rocznica śmierci świętego. Przedstawiany jest zazwyczaj jako pogromca smoków, który wedle jednej z legend przybył do Europy w czasie wypraw krzyżowych.

Święty Patryk jest z kolei patronem Irlandii Północnej, jak i Irlandii oraz Nigerii. Jego święto jest 17.03.. Tego dnia Irlandczycy wychodzą na ulice, ubrani na kolor zielony. Święty był irlandzkim biskupem, zasłynął wieloma cudami, dzięki którym nawracał na chrześcijanizm tamtejszą ludność. Według legend przywracał ślepym wzrok, ożywiał zmarłych, a przede wszystkim uwolnił Irlandię od plagi węży.

Patronem Szkocji jest święty Andrzej. Jego wspomnienie przypada na 30.11. Dzień ten jest świętem narodowym w Szkocji. Jest on hucznie obchodzony. Tego dnia organizuje się imprezy religijne oraz państwowe, w centrach miast pojawiają się sceny artystyczne, na których odbywają się występy oraz koncerty.

Święty Dawid z Menevii jest patronem Walii, którego święto obchodzi się 01.03.. Dzień ten jest świętem narodowym dla Walijczyków już od XIII wieku, natomiast patronat został nadany wiek wcześniej. Obchody tego dnia są zazwyczaj rozciągnięte w czasie. Z reguły zaczynają się pod koniec lutego, by trwały przez cały marzec. Ważnym symbolem świętowania jest flaga, czarna z żółtym krzyżem.

Nie tylko każde z czterech państw ma swojego patrona, ale także roślinny symbol. I tak symbolem Szkocji jest oset. Ta purpurowa roślina o kolczastych liściach została użyta jako symbol obronny. Natomiast symbolem Anglii jest róża. Dlaczego akurat ten kwiat? Odpowiedź znajdziemy w przeszłości. W XV wieku toczyła się wojna domowa pomiędzy królestwem w Lancester (którego godłem była czerwona róża) a królestwem w York (na ich godle znajdowała się biała róża). Irlandia północna jako swój roślinny symbol narodowy ma trójlistną koniczynę. Według legendy to właśnie tej rośliny użył święty Patryk, symbolizując trójcę świętą. Zwana jest „shamrock”. Walia ma aż dwa symbole roślinne. Por jest pamiątką po walkach z Anglikami. Aby wyróżniać się na polu walki walijscy żołnierze znaczyli swoje mundury tym warzywem. Por jest także symbolem patrona tego kraju- św. Dawida. Żonkil, będący drugim symbolem roślinnym tego kraju, kwitnie w marcu, co oznacza że był świadkiem świętego.

Pomimo tego, iż Wielka Brytania jest wspólnotą, każde państwo różni się od siebie nie tylko kulturowo, ale także jeśli chodzi o postrzeganie siebie jako obywateli. Bardzo trudno jest generalizować i nie powinno się tego robić. Zwłaszcza biorąc pod uwagę państwa tak otwarte i zróżnicowane. Jednak sądzę, że aspekt ten jest interesujący, dlatego też warto go uwzględnić, pamiętając jednak, że jest to tylko swego rodzaju stereotyp.
Irlandczycy uważają się za ludzi otwartych, wyluzowanych oraz mających talent do opowiadania historii, co często czynią. Sądzą, że są dość religijni oraz dbający o rodzinę. Ważny jest dla nich także patriotyzm. Jak sami myślą, może być to spowodowane tym, że są małym państwem, a wielu z nich mieszka za granicą. Z drugiej jednak strony, tej negatywnej cechuje ich nostalgia i melancholijność. By to zauważyć wystarczy posłuchać muzyki artystów pochodzących z tego kraju, która najczęściej jest wolna i smutna. Według nich spowodowane jest to klimatem panującym w Irlandii oraz ich historią. Stereotypowy obraz Irlandczyka to osoba, która w jednej chwili śmieje się i opowiada jakąś zabawną historię, by za moment rozczulać się nad swoim życiem, zazwyczaj w pubie nad piwem. Warto dodać, że Irlandczycy z reguły piją sporo alkoholu.

Z kolei jeśli chodzi o Anglików jest chyba najtrudniej. Spośród czterech państw Wielkiej Brytanii kraj ten jest najbardziej różnorodny. Zwłaszcza w dużych miastach, takich jak Londyn czy Manchester, można zauważyć, jak wiele różnych kultur tam się spotyka. Co sprowadza się do faktu, iż Anglicy powinni być ludźmi otwartymi oraz tolerancyjnymi.

Z pewnością nie są tak wycofani, jak to było w przeszłości. Jeśli zdarzy się sytuacja, Anglik na pewno obroni wartości, w które wierzy. Jedną z ich głównych wad jest arogancja oraz poczucie wyższości w stosunku do obcokrajowców. Osobiście wydaje mi się, że może mieć to związek z tym, jak bardzo powszechny stał się język angielski i zdolność porozumiewania się nim. Łączy się to płynnie, z kolejnym minusem mieszkańców tego kraju. Mianowicie są ludźmi leniwymi, z reguły także nie przywiązują wielkiej wagi do swojego stroju. Również, jak Irlandczycy często piją alkohol.

Szkoci jako naród są bardzo dumni ze swojego pochodzenia oraz dorobku. Są ludźmi pomysłowymi, jednak często zdarza się sytuacja w której są zapominani lub ich dokonania są minimalizowane, głównie przez ich większego południowego sąsiada- Anglię. Szkoci uważają się za ludzi towarzyskich oraz lubiących dobrą zabawę. Lubią także podróżować, a za granicami chwaleni są za swoje dobre zachowanie, co potwierdza także zachowanie szkockich fanów sportowych na meczach. Wśród negatywów wymieniają, również jak Irlandczycy, melancholijność. Być może ma to związek z pogodą albo z ich podejściem do życia. Według Szkotów życie jest trudne. Dużym minusem jest także ich negatywne nastawienie do sąsiadów. Zdarzają się sytuację, w których dochodzi do bójek na tym podłożu. Pomimo iż Szkoci lubią podróżować, nie przepadają za obcokrajowcami. Oczywiście nie wszyscy wykazują negatywne nastawienie, ale znajdą się i tacy obywatele, którzy najchętniej zamknęliby kraj dla siebie.
Walijczycy są dumni z tego kim są, dlatego też przeszkadza im, gdy ktoś nazywa ich Anglikami. Walia jest oficjalnie krajem dwujęzycznym, jednak walijski za język pierwszy uważa około 25% ludności. Walijczycy dużo śpiewają i z zasady lubią to robić.

Do międzynarodowych wizytówek tego państwa należy: sir Tom Jones, Duffy, Katherine Jenkins czy Kids in Glas Houses. Kraj ten ma spory kompleks niższości, którego przejawy można często dostrzec. Przykładami może być manifestowanie lokalnego patriotyzmu, niechęć do Anglików czy fanatyzm we wspieraniu drużyn narodowych, zwłaszcza drużyny rugby, szczególnie w meczach przeciwko Anglii. Stereotypowy Walijczyk nie interesuje się światem zewnętrznym. Dodatkowo pije herbatę z mlekiem, narzeka często na pogodę oraz uśmiecha się do nieznajomych na ulicy. Warto dodać, że Walijczycy są ludźmi bardzo uprzejmymi, o czym świadczy fakt, iż ciągle mówią „przepraszam” oraz „dziękuję”.

Państwa Wielkiej Brytanii wiele łączy, ale również sporo dzieli. Budowanie zarówno mniejszych, jak i większych wspólnot jest zawsze bardzo korzystne, a różnorodność może stanowić wartość samą w sobie.

© IV LO z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Stanisława Staszica

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress